Sevgili dostlar; çocuklar ruhunda derin izler açan anne baba ayrılıklarına değinmek istiyorum. Boşanma günümüzde sıkça yaşanan toplumsal bir yaradır. 46 yıllık meslek hayatımın ilk 25 yılında sınıflarımdan iki anne babanın boşanmasına üzülerek şahit olmuştum. Ama ne yazık ki son 20 yıl sadece benim velilerimden 15-20 anne babanın ayrılmalarına şahit oldum. Kolayca söylenen bu söz hiç de kolay olmayan bir sürecin başlaması demektir. Sınıf ortamında o çocuklarını ruhundan esen fırtınaları dindirmek hiç de kolay olmuyordu. Sabah okula gelen çocukları hep gözlemleriz. O gün nasıl bir ruh haliyle geliyorlar diye. Kimi neşeli  koşarak gelir, kimi arkadaşlarıyla yaşadığı bir durumu anlatarak girer sınıfa. Kimi uykusuz henüz açılmamış öfkeli bir şekilde kimi suratı asık mutsuz bir şekilde…

Yanına çağırırsın mutsuz halini sorgularsın. Kimi anlatır kimi “ bir şey yok”  der. Kimi ağlayarak, annem babam yine kavga etti. Boşanacaklar öğretmenim…  Hep benim yüzümden keşke ben olmasaydım diye…

Sarılırsın açıklarsın anne babalar arasında bu tür kavgaların olacağını söylersin biraz ikna olur derse girersiniz. O gün hep üzgündür. Çünkü aklı anne babadadır. Ertesi gün zıplaya zıplaya gelir okula. Öğretmenim söylediğiniz gibi oldu öğretmenim barıştırlar der. Sende mutlu olursun. Bazen kavgalar evliliğin tadı tuzudur. Ama bu kavgaların dozu kaçmamalıdır. Hele hele çocukların yanında. Ben çocukları anlatmak istiyorum aslında. Ama sizler de sevgili gençler naçizane tavsiyelerimi sizler çocukluğunuzu yaşamadan büyümeden belirli sorumlulukları alacak olgunluğa erişmeden evlenmeyin. Lütfen evlendiniz bari evliliğe alışana dek çocuk yapmayınız. Çocuk büyütmek apayrı sorumluluklar yüklüyor insana. Sabır, sevgi, emek istiyor çocuk büyütmek.

Çocuklar boşanma olaylarını kolay kabullenmiyorlar  sınıftatüm olumsuzlukları birlikte yaşıyoruz onlarla. Öğretmeninin size anlatacaklarını kimse bilmesin olur mu diye anlatırlar. Arkadaşlarım benimle anne babam ayrıldı diye dalga geçebilirler diyenler bile olur.

Okula gelmek istemezler, gecenin bir vakti anneler ararlar “çok üzgün okula yarın gelmeyecekmiş” diye. Sen telefonu kapat ben ararım derim. Haberim yokmuş gibi arar bir sorumluluk veririm. Yarın “ okula gelmen gerekiyor, projeyi sensiz yapamam derim” bu sadece yaşadıklarımdan bir örnek…

Keşke bir gün kavga etseler de ayrılmasalar öğretmenim der bazıları da. Eğer eşlerin boşanması kaçınılmaz ise bu durumdan çocukların en az zararla çıkması için anne babaların bilinçli ve birlikte hareket etmeleri gerekir. Çocuğun anlayacağı bir dille boşanmanın nedenleri anlatılarak bu duruma alışmaları sağlanmalıdır. Anne babanın boşanmasından birçok çocuk kendini sorumlu tutar. Bundan başka korku üzüntü başarısında düşüş yalnızlık duygusu hırçınlık uygu düzensizliği gibi olumsuzluklar çocuklarda sıkça yaşanır. Bu süreçte kesinlikle çocuklara anne ve ya baba kötülenmemelidir. Sorun iki kişiliktir. Çocuklarınızı kavgaya müdahil ederek ruhlarına daha fazla eziyet etmeyin. Bunun için de önce boşanan ebeveynler kendi ruh sağlıklarına dikkat etmelidirler. Çocukların bu duygulardan çabuk kurtulmaları için sizlerin desteklerine ihtiyaçları var. Olaylar her çocukta aynı etkiyi yapmamakla birlikte genel çerçeve genel olarak böyle. çocukların güvenli limanı olan ailelerin parçalanması onların güven duygularını zedeleneceği sosyal hayatlarının başarısızlığa ulaşacağı yapılan araştırmalarla da kanıtlanmıştır. Yeni birine vereceğiniz emeği zamanı var olan aileniz için harcayarak ayakta kalmaya sevgi, saygı ve mutluluk içinde çocuklarınızla yaşamaya ne dersiniz? Aile her şeydir. Sevgi ile kalın…